Overdenking

Overdenking

Verbeterd recept?

Er ligt weer een heel nieuw jaar voor ons. Voor velen begint dat met goede voornemens, hoop en verwachting. Het woord nieuw roept immers het gevoel op dat het anders kan, beter wellicht…

Dat is wat ons ook vanaf vele schappen van de supermarkt wordt toegeroepen: altijd is er wel een product dat vernieuwd is of waar met grote letters ‘verbeterd recept’ op staat.
Blijkbaar associëren we nieuw met beter en zo ontstaat een eindeloze jacht naar nieuwe, betere, vernieuwde dingen. Zelfs vele kerken – die toch leven vanuit een eeuwenoude boodschap – zijn vatbaar voor de gedachte dat nieuw beter is. Er worden pioniersplekken gecreëerd om alles op een heel andere manier te gaan doen. Maar probeer dat eens bij kleine kinderen: telkens iets nieuws. Dat lukt maar moeilijk, want de woorden ‘nog een keer’ liggen hun in de mond bestorven. Urenlang heb ik telkens hetzelfde kaartspelletje moeten spelen en het prentenboekje ‘Verhaaltjes van de boerderij’ kan ik, zelfs nu mijn kinderen twintigers en dertigers zijn, nog grotendeels uit het hoofd oplepelen.
Nog een keer! Nog een keer!
Het vermogen om zo intens van een spel, verhaal of ervaring te genieten dat we het weer willen en weer lijkt ergens in het opgroeien verloren te gaan. Het lukt ons niet om hetzelfde telkens als nieuw te beleven. Volwassenen denken eerder: nu weet ik het wel. Zelfs de meest geweldige dingen worden op den duur saai.
En zo worden we gedreven om op zoek te gaan naar wat nieuw is en anders: nieuwe verhalen, ervaringen. Alles anders om te voorkomen dat het saai wordt. Want wat we al vaker hebben meegemaakt, heeft minder het vermogen om ons te raken en te verrassen. Is dat niet wat het leven mooi maakt, dat we geraakt en verrast kunnen worden door dingen die goed en waar en mooi zijn, door ervaringen van plezier, vriendschap, liefde, verbondenheid en schoonheid.
Maar het leven brengt ons niet alleen dat. Er zijn ook ervaringen van pijn, verlies en onrecht. We hoeven de krant maar open te slaan en we zien dat het wereldwijd zo is en de onzekerheid is groeiende. Al die dingen kunnen ervoor zorgen dat ons hart verhardt en we ons afsluiten. Maar het is onmogelijk om ons af te sluiten voor het pijnlijke en alleen het mooie te ervaren. Het is van tweeën een: je stelt je open of niet. Je laat je raken of niet.
De Engelse priester, theoloog Timothy Radcliffe stelt zich God voor als iemand die bij elke zonsopgang, bij elke nieuwe bloem, bij elk nieuw leven denkt: ja! Nog een keer! Nog een keer!
Voor God is elk moment nieuw, dat is de drive van de schepping.
Dat is een beeld dat mij raakt en bemoedigt. Vooral aan het begin van een nieuw jaar en in die supermarkt waar me telkens wordt ingewreven dat wat is, niet goed genoeg is. Het kan immers altijd vernieuwd en verbeterd worden.
Natuurlijk kan dat en het is ook lang niet altijd verkeerd.
Maar zouden we soms niet meer kunnen zijn als kinderen en opnieuw leren om elke dag tegemoet te treden zoals God dat volgens Radcliffe doet: telkens open en verrast. Misschien is dat wel wat wordt bedoeld met de woorden uit Matteüs 18 dat we moeten worden als een kind om het koninkrijk van de hemel te kunnen binnen gaan. Dat we leren leven met een open hart als lichtgeraakte mensen voor wie het leven nooit saai wordt, zelfs als het recept altijd hetzelfde blijft.
Sonja van der Meulen