Meer weten over doopsgezinden en remonstranten?
 

Het leven brak door aard en steen...

Naar de startpagina

 

Startpagina Kerkdiensten Nieuws / agenda Concerten Overdenkingen De gemeente Kerkhuur


 

Sta op! Een morgen ongedacht,
Gods dag is aangebroken,
er is in één bewogen nacht
een nieuwe lente ontloken.
Het leven brak door aarde en steen,
uit alle wonderen om u heen
spreekt dat God heeft gesproken.
(Liedboek 630)

Elk jaar vieren we met Pasen weer dat het leven door aarde en steen brak, het nieuwe begin. In onze vieringen en ons hoofd horen de Stille Week en Pasen onverbrekelijk bij elkaar. Omdat het voor ons gevoel niet zo kan zijn dat het leven doodloopt op het kruis; dat verdriet, ellende en lijden het laatste woord hebben. We willen ons niet blijven doodstaren op dat einde. Zelfs in de vieringen op Witte Donderdag en Goede Vrijdag, als we het laatste avondmaal en de kruisiging gedenken, klinkt er altijd al iets door Pasen, van het opgewekte leven. Is dat immers niet de kern van ons geloof; dat we niet blijven staan bij het kruis, maar ons vastgrijpen aan het nieuwe begin, aan het vertrouwen in het leven en de liefde, die winnen aan het eind?

Ja, en toch lijkt het soms te vanzelfsprekend, de onlosmakelijkheid van de drie dagen van Pasen; de manier waarop in de vieringen van Witte Donderdag en Goede Vrijdag de zondag van Pasen alvast meenemen alsof het de enige mogelijke uitkomst is. Doen we daarmee al die mensen die gebroken zijn in en door het leven niet tekort? Als de overwinning van het leven gegarandeerd is, waarom dan nog verdriet hebben, als het leven toch gewoon door gaat?

Juist met Pasen moeten we gedenken dat er wel degelijk iets gebeurd is, dat het leven niet gewoon verder gaat na de dood. Dat heeft iedereen die ooit iemand verloren heeft aan de dood, of een ander zwaar verlies heeft geleden, aan den lijve ervaren. Daarna is er niets meer gewoon, maar alles is anders. Er is iets voorgoed gebroken. Het is pijnlijk als anderen verwachten dat je de draad weer oppakt, dat je weer gewoon doet ... Want er is niets meer gewoon, er is iets voorgoed gebroken en pas met het doorleven en erkennen van die gebrokenheid, is er misschien weer een nieuw begin van leven mogelijk, nooit meer hetzelfde, nooit meer met dezelfde argeloosheid en hetzelfde vertrouwen. Het lukt nooit meer helemaal, maar wel min of meer. Is dat wat we met Pasen vieren?

De onmogelijkheid dat er te midden van de dood op de één of andere manier nieuw leven geboren wordt. Het is een geheim dat we niet in woorden kunnen vatten, omdat de woorden die we gebruiken niet bij elkaar passen en toch bij elkaar horen: leven en dood. Daarom is het goed dat we in de Stille Week vast vooruitlopen op Pasen en dat we met Pasen de dood niet vergeten. In een wankel evenwicht proberen we onze weg te vinden tussen licht en donker, goed en kwaad. We weten dat zelfs de meest opgewekte paasdienst niet in staat is om onze sterfelijkheid op te heffen, of het kwaad in de wereld teniet te doen. Maar we oefenen wel om, met dat alles op de achtergrond, ons telkens opnieuw toe te vertrouwen aan het leven en de liefde. Er is wel iets veranderd, gebroken. Het blijft een litteken voor altijd zichtbaar en voelbaar. Na de opstanding herkennen de leerlingen van Jezus hem aan zijn littekens. De herinnering aan zijn lijden maakt dat ze hem kennen en verder durven, aarzelend maar vastbesloten.

Ik wil eindigen met een gedicht Herboren van Marinus van den Berg.

Als alles anders wordt,
kan het dan nog wel weer
anders worden ... ?
Als het nooit meer wordt
zoals het was,
hoe wordt het dan?
Als ik nooit meer word
zoals ik was,
wie zal ik dan worden ... ?
Kan ik herboren worden
met een litteken in mijn hart,
toch weer gelovend
in de toekomst
en - gehavend -
toch gegroeid in mens-zijn?

Sonja van der Meulen

Lokroep, maart-april 2018

 
Contact Suggesties of opmerkingen mailen?