Meer weten over doopsgezinden en remonstranten?
 

Kerstmisselijk

Naar de startpagina

 

Startpagina Kerkdiensten Nieuws / agenda Concerten Overdenkingen De gemeente Kerkhuur


Kerstmis 

Wek mijn zachtheid weer.
Geef mij terug de ogen van een kind.
Dat ik zie wat is,
En mij toevertrouw.
En het licht niet haat.

Huub Oosterhuis

Kerst roept die zachtheid waar het lied van Huub Oosterhuis bijna vanzelf al op: een pasgeboren kind, kaarslicht, warmte. Om kerst heen hangt een zachte en zoete sfeer. Vanaf half november komt in winkelstraten de sfeer je overweldigend tegemoet. Het lijkt wel steeds eerder en heviger te worden. Sinterklaas en Kerst beginnen in elkaar over te lopen. Het is een maand lang steeds liever, steeds zoeter en steeds meer.

Mij doet het terugdenken aan een uitzending in 1992 van Kees van Kooten en Wim de Bie waarin van Kooten als de praktivist Ton van der Kop de actie Kerstmisselijk '92 houdt. Daarin vraagt een interviewer aan Ton of de actie areligieus is. Het antwoord daarop is: 'Nee, dat is de actie niet, want iedereen mag natuurlijk de geboorte van Christus op zijn manier herdenken. En in stilte en in het klein dan graag. Dus wij van Kerstmisselijk '92 zijn tegen de Stille-Nacht-muzak op de winkelpromenades, tegen dure kerstarrangementen in restaurants. Mensen jutten elkaar ook vaak op. Wij waren vorig jaar bij jullie, komen jullie dit jaar bij ons. En zo hou je dat hele systeem in stand en daarvan wordt je werkelijk kerst-kotsmisselijk. Mensen zijn waanzinnig enthousiast, reageren hartverwarmend, doen allemaal mee. Werkelijk overstelpend'. Op de vraag hoe je dan praktisch kan bijdragen aan een minder misselijke kerst is het antwoord dat je moet weigeren om nieuwe kerstversiering te kopen en die van vorige jaren moet inleveren ter vernietiging door bedrijven die ook hartverwarmend enthousiast zijn en allemaal meewerken.

Het is grappig, maar hier wordt wel iets aangeraakt: is dit nu de ware manier van kerst vieren? Gaat het om die vrede en zoetheid die je kunt kopen in steeds nieuwe kleuren, maar die je alleen kunt beleven door je ogen te sluiten en tegen alle realiteit in te geloven in de zachtheid van een kind. Goed wetend dat het er de dagen na kerst weer hard aan toe zal gaan in de wereld. Wat dat betreft zijn de verhalen uit de bijbel bij Lucas en Mattheus over de geboorte van het kind in Bethlehem het beste en meest ontnuchterende antwoord op al die opgeklopte en vaak onechte zoetheid. Die schattige baby werd geboren in een stal, omdat er geen plaats was voor hem en zijn ouders. Hij heeft het koud in de tochtige stal, binnen de kortste keren wordt zijn leven bedreigd en moeten de ouders met hun kind op de vlucht. Dit alles maakt Wek mijn zachtheid weer tot een ideaal kerstlied. Huub Oosterhuis combineert in dat lied die zachtheid met de woorden 'dat ik zie wat is' - dus ook het onrecht en de pijn, die dit kind in die stal en later in zijn leven zal lijden. Het onrecht en de pijn die ook vandaag nog volop aanwezig zijn in de wereld.

Maar het lied eindigt niet met onrecht en pijn, maar met de woorden 'en mij toevertrouw. En het licht niet haat'. Een oproep om niet te verharden, niet cynisch te worden door alles wat we zien en mee maken. Misschien is dat wel de manier waarop de ware praktivist kerst kan vieren: een dappere poging om tegen alle, soms overweldigende, bewijzen van de hardheid van de wereld, de onverzoenlijkheid van mensen in te blijven zoeken naar het zachte, het goede en het schone.

Ook dit jaar verwachten we opnieuw de komst van het weerloze dat overwint, dat geeft ons de moed om in het klein te blijven vieren dat God als een kind gekomen is en in het klein te doen wat we kunnen om iets van dat kind in deze harde wereld te realiseren.

Sonja van der Meulen

Lokroep, december 2017

 
Contact Suggesties of opmerkingen mailen?