Meer weten over doopsgezinden en remonstranten?
 

Babel omgekeerd

Naar de startpagina

 

Startpagina Kerkdiensten Nieuws / agenda Concerten Overdenkingen De gemeente Kerkhuur


Toren van BabelToen de dag van het Pinksterfeest aanbrak waren ze allen
bij elkaar. Plotseling klonk er uit de hemel een geluid als van
een hevige windvlaag, dat het huis waar ze zich bevonden
geheel vulde. Er verschenen aan hen een soort vlammen,
die zich als vuurtongen verspreidden en zich op ieder van
hen neerzetten, en allen werden vervuld van de Heilige Geest
en begonnen op luide toon te spreken in vreemde talen,
zoals hun door de Geest werd ingegeven. (Hand. 2 : 1-4)

Zo lezen we elk jaar weer in Handelingen over hoe de gemeente (kerk) ontstaat. Er is een groep van volgelingen van Jezus in Jeruzalem, maar op deze dag wordt die door de heilige Geest gevormd tot een nieuwe schepping. Op deze dag wordt wat volgens Genesis 11 gebeurde bij de toren van Babel omgekeerd. Daar werd de mensheid die tot dan toe één volk met één taal was, verstrooid over de aarde. Dat zorgde voor een grote gemeenschapszin en een ongekende creativiteit; mensen leerde stenen maken, steden bouwen en zo de aarde te veroveren. Het verhaal over de krachtige mogelijkheden van menselijk samenwerken. Alleen vertelt het ook hoe ze proberen, door het bouwen van een toren tot in de hemel, beroemd en daarmee onsterfelijk te worden. Hoe ze niet over de aarde verspreid willen worden, maar veilig en in absolute eenheid samen willen zijn.

Daar maakt God een eind aan staat er. Door spraakverwarring te stichten, want als mensen niet langer tot die eenheidsworst behoren, zullen ze werkelijk hun best moeten gaan doen om elkaar te kennen en elkaars anders-zijn te erkennen. En zo te leren dat niet groot en beroemd zijn de bedoeling is, maar mens zijn en elkaar en de wereld dienen. Maar zo werkt het niet bij de mensen. Een andere taal spreken en anders zijn, wordt een reden voor grotere verdeeldheid. Tot oorlog van het ene volk tegen het andere tot de overwinning of tot de dood.

De schepping van één mensheid lijkt aan de voet van de toren van Babel op een fiasco uit te lopen. Dit is in het verhaal van de bijbel niet het einde van het experiment van God en mens, maar het begin van de roeping van Abraham. Geroepen om in een wereld waar eigen kracht en kunde het hoogste goed zijn, te getuigen van de afhankelijkheid van de mens van krachten die hij niet in de hand heeft en van God en van elkaar. Leven is niet iets wat we zelf kunnen maken en bewerkstelligen. Hoe goed we ook ons best doen en hoe hard we ook strijden, nergens zijn we helemaal veilig voor het lot en de dood. Het hele verdere verhaal van God en zijn volk getuigt van het telkens mislukken en opnieuw beginnen van dat leven met God, dat leven in afhankelijkheid en aanbidding. Telkens probeert het volk toch zelf het heft in handen te nemen en zich op eigen kracht een plek op deze aarde te bevechten en zelf het middelpunt van de wereld te worden. In het Nieuwe Testament wordt in het verhaal van het leven van Jezus duidelijk gemaakt hoe leven met God eruit ziet en tegelijk hoeveel weerstand dat oproept. Hij trekt de aandacht van zowel de wereldlijke als de religieuze autoriteiten als hij laat zien dat alle scheidingen en alle vijandschap in de wereld menselijke constructies zijn die overwonnen kunnen worden. Niet door aan anderen met geweld onze overtuiging en levensvisie op te leggen, maar door dat gestalte te qeven aan een leven in gemeenschap en in volstrekte gehoorzaamheid aan de kracht van de liefde. De weerstand loopt zo hoog op dat Jezus gedood wordt en daarmee lijkt de zaak afgedaan. Maar met Pasen vieren we dat dát niet het geval is. Met Pinksteren wordt die overtuiging voltooid met de geboorte van de Gemeente uit de Heilige Geest. Hier wordt een nieuw volk geboren, niet op grond van bloedbanden en eigen kracht, maar een volk dat één is ondanks verschillen. Die eenheid wordt niet kunstmatig in stand gehouden door één taal en één visie, maar door begrip voor de verrijking van het anders-zijn van de ander. Een nieuw volk dat leeft van de herinnering van de daden van haar Redder die heeft laten zien dat we niet gedoemd zijn herhalen, maar dat er een alternatief is voor onderlinge angst en oorlog. Een volk dat niet een alternatief heeft voor Babel, maar een alternatief is.

Door te leven in dankbaarheid, zonder angst en afhankelijk van de liefde van God en mensen leren we van Pinksteren waartoe we dan in staat zijn. 

Sonja van der Meulen
Lokroep, mei-juni 2017

 
Contact Suggesties of opmerkingen mailen?